TCK m. 128'deki iddia ve savunma dokunulmazlığı ile Anayasa'daki basın özgürlüğü, ifade hürriyetini koruyan iki farklı mekanizmadır. Bir gazetecinin, bir kamu görevlisi hakkındaki iddiaları bir dava dilekçesinde ileri sürmesi ile bir gazete haberinde yayımlaması arasında, hukuki koruma ve sorumluluk açısından ne gibi farklar doğar?

İki durum arasında hukuki koruma ve sorumluluk açısından önemli farklar vardır: 1) Dava Dilekçesinde İleri Sürme (TCK m. 128 Koruması): Bu durumda, gazeteci bir davanın tarafı veya vekili olarak hareket etmektedir. İfadeleri, 'iddia ve savunma hakkı' kapsamında değerlendirilir. TCK m. 128'in korumasından yararlanabilmesi için, iddialarının 'gerçek ve somut vakıalara dayanması' ve 'görülmekte olan uyuşmazlıkla bağlantılı' olması gerekir. Bu şartlar sağlandığı sürece, ifadeler sert ve eleştirel olsa bile hukuka uygun kabul edilir. Koruma, yargısal faaliyetin işleyişine özgüdür. 2) Gazete Haberinde Yayımlama (Basın Özgürlüğü Koruması): Bu durumda, gazetecinin eylemi Anayasa m. 28 ve Basın Kanunu kapsamındaki 'basın özgürlüğü' ve 'haber verme hakkı' çerçevesinde değerlendirilir. Eylemin hukuka uygun sayılması için Yargıtay'ın aradığı kriterler şunlardır: a) Haberin gerçek ve güncel olması, b) Haberin verilmesinde kamu ilgi ve yararının bulunması, c) Haberin veriliş biçimi (anlatım) ile özü arasında düşünsel bir bağ olması, yani haberin gereksiz ve aşağılayıcı ifadelerle süslenmemesi. Görüldüğü gibi, her iki durumda da korumanın şartları ve niteliği farklıdır. Savunma dokunulmazlığı daha çok yargısal süreçle sınırlı ve belirli bir uyuşmazlığa odaklıyken, basın özgürlüğü daha geniş bir kamusal alana hitap eder ve kamu yararı kriteri ön plana çıkar. Bir durumda hukuka uygun sayılan bir ifade, diğer durumda hukuka aykırı bulunabilir.