CMK m. 190/1'de yer alan 'duruşmaya ara verilmeksizin devam edilerek hüküm verilir' ilkesi, 'duruşmaların aleniyeti' (CMK m. 182) ve 'kesintisizliği' ilkeleriyle nasıl bir ilişki içindedir? Bu ilkenin amacı nedir?

CMK m. 190/1'deki 'ara verilmeksizin devam etme' kuralı, ceza muhakemesinin temel ilkelerinden olan 'duruşmanın kesintisizliği (veya yoğunluğu)' ilkesinin yasal ifadesidir. Bu ilke, duruşmanın bir veya birkaç ardışık oturumda, mümkünse hiç ara verilmeden tamamlanmasını ve hükmün bu sürecin sonunda verilmesini amaçlar. Bu ilkenin 'duruşmaların aleniyeti' ilkesiyle de dolaylı bir ilişkisi vardır; kesintisiz devam eden bir duruşma, kamuoyunun ve tarafların yargılamayı başından sonuna kadar tutarlı bir şekilde takip etmesini kolaylaştırır. Duruşmanın kesintisizliği ilkesinin temel amaçları şunlardır: 1. **Delillerin Etkisinin Korunması:** Mahkeme heyetinin, duruşmada doğrudan dinlediği tanıkların, sanığın ve tartışılan diğer delillerin yarattığı izlenim ve kanaatin, uzun aralar verilerek zayıflamasını veya kaybolmasını önlemek. 2. **Maddi Gerçeğe Sağlıklı Ulaşım:** Delillerin taze ve canlı bir şekilde değerlendirildiği bir ortamda, maddi gerçeğe daha sağlıklı bir şekilde ulaşılmasını sağlamak. 3. **Yargılamanın Hızlandırılması:** Davaların gereksiz yere uzamasını engellemek ve makul sürede yargılanma hakkını (AİHS m. 6) temin etmek. 4. **Yargılamanın Bütünlüğünü Sağlamak:** Duruşmanın tek bir bütün olarak algılanmasını ve yürütülmesini sağlamak.