Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22.06.2016 tarihli, 2014/14-1587 E. ve 2016/822 K. sayılı kararındaki oyçokluğu ile verilen kararı ve karşı oy gerekçesini, hakimlerin hukuki sorumluluğundan kaynaklanan tazminat davalarının yargı yeri (görevli daire) belirlenmesi ve HMK 23/2'nin uygulanabilirliği açısından analiz ediniz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun bu kararında, hakimlerin yargılama faaliyetinden dolayı Devlet aleyhine açılan tazminat davalarında yargı yeri belirlenmesi tartışılmıştır. Davanın ilk olarak asliye hukuk mahkemesinde açılması, ardından Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesi ve bu dairenin de görevsizlik kararı ile dosyayı Yargıtay 14. Hukuk Dairesi'ne göndermesi süreci yaşanmıştır. Hukuk Genel Kurulu'ndaki oyçokluğu kararı, HMK 23/2'ye dayanarak, İstanbul 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin Yargıtay 14. Hukuk Dairesi tarafından onanarak kesinleşen görevsizlik kararının, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi (Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'ni) bağlayacağını ve bu dairenin tekrar görevsizlik kararı veremeyeceğini belirtmiştir. Dolayısıyla, Yargıtay 14. Hukuk Dairesi'nin işin esası hakkında karar vermesi yerine, davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır. Karşı oy ise, HMK 23/2'nin birbiriyle 'eşit seviyedeki mahkemeler arasındaki ilişkiyi' düzenlediğini, asliye hukuk mahkemesi ile Yargıtay hukuk dairelerinin eşit seviyede olmadığını savunmuştur. Karşı oy, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin görevsizlik kararı vermesini engelleyen bir muhakeme kuralı bulunmadığını ve nihayetinde dosyanın 'ilgili (konusunda uzman) hukuk dairesine' (Yargıtay 14. Hukuk Dairesi) intikal ettirildiğini, bu durumun adil yargılanma hakkı ihlaline neden olmayacağını ileri sürmüştür. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/hmk-madde-23-inceleme-usulu-ve-sonucu.html, YARGITAY HUKUK GENEL KURULU 22.06.2016 tarihli kararı)