Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 20.02.2017 tarihli, 2015/29053 E. ve 2017/1786 K. sayılı kararında, sanıkların çocuklarına sokakta mendil sattırma biçimindeki eylemlerinin neden TCK 232/1 (kötü muamele) değil de TCK 232/2 (disiplin yetkisinin kötüye kullanılması) maddesince uygulama yapılması gerektiği hususunda bir hata olduğu belirtilmiştir?

Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin bu kararında, sanıkların çocuğu olan ve birlikte yaşadıkları mağdura sokakta mendil sattırma biçimindeki eyleminin, TCK'nın 232/1. maddesinde düzenlenen 'aynı konutta birlikte yaşadığı kişilerden birine karşı kötü muamelede bulunma' suçunu oluşturduğu belirtilmiştir. Ancak yerel mahkemenin, TCK 232/2. maddesi (idaresi altında bulunan veya bakmakla yükümlü olduğu kişi üzerinde disiplin yetkisini kötüye kullanma) uyarınca uygulama yapması hatalı bulunmuştur. TCK 232/1, genel olarak aynı konutta yaşayanlara kötü muameleyi kapsarken, TCK 232/2, terbiye hakkından doğan 'disiplin yetkisinin kötüye kullanılması' gibi daha spesifik bir durumu düzenler. Sokakta mendil sattırma eylemi, doğrudan bir disiplin yetkisinin kötüye kullanılmasıyla değil, daha genel anlamda 'merhamet, acıma ve şefkatle bağdaşmayacak' bir yaşam koşuluna maruz bırakma şeklinde kötü muamele kapsamında değerlendirilmelidir. Bu nedenle, suçun doğru vasfının TCK 232/1 olduğu belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/tck-madde-232-kotu-muamele-sucu.html, YARGITAY 18. CEZA DAİRESİ 20.02.2017 tarihli kararı)