Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 18.03.2015 tarihli, 2013/10737 E. ve 2015/24729 K. sayılı kararında, sanığın eşine ve çocuğuna yönelik tehdit ve yaralama eylemlerinden dolayı ayrıca cezalandırılmasına karar verilmiş olması karşısında, neden TCK 232/1 uyarınca kötü muamele suçundan da mahkumiyet kararı verilmesinin hatalı olduğu belirtilmiştir?

Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin bu kararında, TCK'nın 232/1. maddesinde düzenlenen kötü muamele suçunun, 'yaralama, tehdit, sövme gibi Kanunun başka maddelerinde açıkça düzenlenmiş suçlar dışında kalan, çıplak gezdirme, aç bırakma, sürekli alay etme, korkutma gibi merhamet ve şefkatle bağdaşmayan eylemleri' kapsadığı vurgulanmıştır. Somut olayda, sanığın eşine ve çocuğuna yönelik tehdit ve yaralama eylemlerinden dolayı zaten ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmiş olması nedeniyle, bu eylemlerin ayrıca kötü muamele suçunu oluşturmadığı kabul edilmiştir. Yargıtay, yerinde görülmeyen gerekçeyle, TCK'nın 232/1. maddesi uyarınca da mahkumiyet kararı verilmesini hukuka aykırı bularak bozma nedeni saymıştır. Bu karar, kötü muamele suçunun 'subsidiary' (ikincil/tamamlayıcı) niteliğine işaret ederek, belirli bir suçu oluşturan fiillerin ayrıca kötü muamele suçu olarak değerlendirilemeyeceğini ifade eder. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/tck-madde-232-kotu-muamele-sucu.html, YARGITAY 4. CEZA DAİRESİ 18.03.2015 tarihli kararı)