Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 18.09.2019 tarihli, 2018/8466 E. ve 2019/9054 K. sayılı kararı ışığında, TCK m.136'daki 'kişisel verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme' suçunun uygulama alanının 'amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması' riskini tartışınız. Kararın 'hukuka uygunluk nedeni veya hata hali'nin titizlikle araştırılması gerektiği yönündeki vurgusunun önemini irdeleyiniz.

Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 18.09.2019 tarihli, 2018/8466 E. ve 2019/9054 K. sayılı kararı, TCK m.136'daki suçun uygulama alanının 'amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması' gibi olumsuz sonuçların doğmaması için titiz bir değerlendirme yapılması gerektiğini vurgulamıştır. Bu kararda, kişisel verinin kaydedilmesinin suçun oluşumu için zorunlu olmadığına hükmedilmesiyle, suçun kapsamı daha da genişlemiştir. Günlük hayatta telefon numarası, e-posta adresi gibi kişisel verilerin çeşitli saiklerle (iletişim, ticari hayat vb.) sıkça paylaşıldığı göz önüne alındığında, her paylaşımın hukuka aykırılık riski taşıması, ciddi bir hukuki belirsizlik yaratır. Karar, bu belirsizliğin önüne geçmek ve adaletli bir uygulama sağlamak amacıyla, 'olayda herhangi bir hukuk dalı tarafından kabul edilebilecek bir hukuka uygunluk nedeni veya bu kapsamda nazara alınabilecek bir hususun bulunup bulunmadığının saptanması ve sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da tespit edilmesi gerektiğini' belirtmiştir. Bu vurgu, mahkemelerin her somut olayda failin kastını, hatasını (özellikle esaslı hata - TCK m.30/1) ve hukuka uygunluk sebeplerinin varlığını derinlemesine araştırması gerektiğini gösterir. Aksi takdirde, iyi niyetle yapılan birçok kişisel veri paylaşımı dahi suç sayılabilir ve bu durum, suçta ve cezada kanunilik ilkesinin (özellikle öngörülebilirlik boyutu) ihlaline yol açabilir. (Kaynak: sen.av.tr/tr/makale/kisisel-verilerin-islenmesinin-ve-paylasilmasinin-hukukiligi, TCK m.30/1, 136, Yargıtay 12. CD 18.09.2019)