Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 21.06.2018 tarihli, 2016/8831 E. ve 2018/9857 K. sayılı kararı ışığında, çocuklarına sokakta çiçek sattırma eyleminin TCK m.232'deki kötü muamele suçu olarak nitelendirilmesinde yapılan hatayı ve bu hatanın TCK m.232/1 ile TCK m.232/2 arasındaki ayrım bağlamında nasıl giderildiğini açıklayınız. Kararın TCK m.53/1-b ve TCK m.53/1-c maddelerindeki hak yoksunluklarının infaz evresinde re'sen gözetilebileceğine dair tespitini irdeleyiniz.

Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 21.06.2018 tarihli kararında, sanıkların (ebeveynlerin) çocukları olup birlikte yaşadığı mağdura sokakta çiçek sattırma eylemi ele alınmıştır. Yerel mahkeme bu eylemi TCK m.232/2 uyarınca değerlendirmişken, Yargıtay, bu eylemin TCK m.232/1'de düzenlenen suçu oluşturduğunu, ancak aleyhe temyiz olmadığı için (kazanılmış hak nedeniyle) bozma yapılamayacağını belirtmiştir. TCK m.232/1, 'aynı konutta birlikte yaşadığı kişilerden birine karşı kötü muamelede bulunmayı' düzenler. Sokakta çiçek sattırma eylemi, doğrudan 'ev içinde' gerçekleşen bir kötü muamele olmasa da, çocuğun bakım ve terbiye yükümlülüğünün (velayet hakkı) kötüye kullanılması ve genel anlamda 'kötü muamele' kapsamında değerlendirilmiştir. Yargıtay'ın bu kararı, TCK m.232/1 ve 2 arasındaki ayrımı netleştirmesi açısından önemlidir: m.232/1 genel bir kötü muameleyi, m.232/2 ise disiplin yetkisinin kötüye kullanılmasını ifade eder. Çocuklarına çiçek sattırma, bakım yükümlülüğünün (m.232/1'deki 'birlikte yaşama' durumu da dikkate alınarak) bir ihlali olarak görülmüştür. Ayrıca karar, TCK m.53/1-b'deki hak yoksunluğunun Anayasa Mahkemesi iptali nedeniyle uygulanamayacağını ve TCK m.53/1-c'deki hak yoksunluklarının (velayet, vesayet, kayyımlık yetkileri gibi) mahkumiyetin kanuni sonucu olarak infaz evresinde re'sen gözetilebileceğini belirtmiştir. Bu, hak yoksunluklarının hükümde açıkça belirtilmemiş olsa bile infazda uygulanabileceği anlamına gelir. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/tck-madde-232-kotu-muamele-sucu.html, TCK m.53/1-b, 53/1-c, 232/1, 232/2)