Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 20.02.2017 tarihli, 2015/29053 E. ve 2017/1786 K. sayılı kararı ışığında, çocuklarına sokakta mendil sattıran ebeveynlerin eyleminin neden TCK m.232/1 (aynı konutta kötü muamele) değil, TCK m.232/2 (disiplin yetkisinin kötüye kullanılması) kapsamında değerlendirildiğini açıklayınız. Ayrıca, reşit olmayan mağdurun şikayet hakkının kullanımı ve menfaat çatışması durumunda 'kayyım tayini'nin hukuki önemini irdeleyiniz.

Yargıtay 18. Ceza Dairesi'nin 20.02.2017 tarihli kararında, sanıkların (ebeveynlerin), çocukları olan ve birlikte yaşadıkları mağdura sokakta mendil sattırma biçimindeki eylemi ele alınmıştır. Yargıtay, bu eylemin TCK m.232/1'deki 'aynı konutta kötü muamele' suçunu değil, TCK m.232/2'deki 'disiplin yetkisinin kötüye kullanılması' suçunu oluşturduğunu belirtmiştir. TCK m.232/2, idaresi altında bulunan veya büyütmek, okutmak, bakmak, muhafaza etmek veya bir meslek/sanat öğretmekle yükümlü olduğu kişi üzerinde, sahibi bulunduğu terbiye hakkından doğan disiplin yetkisini kötüye kullanan kişiye yönelik bir düzenlemedir. Mendil sattırma eylemi, doğrudan 'aynı konutta kötü muamele'den ziyade, bakım ve terbiye yükümlülüğünün kötüye kullanılması şeklinde bir istismar olarak değerlendirilmiştir. Kararda ayrıca reşit olmayan mağdurun şikayet hakkının kullanımı ve menfaat çatışması durumu da ele alınmıştır. 15 yaşını tamamlamamış olan katılanın şikayet hakkını bizzat kullanamayacağı, kanuni temsilcisi tarafından kullanılması gerektiği; ancak velisi olan anne ve babasının aynı davada sanık olmaları nedeniyle aralarında menfaat çatışması bulunduğu gözetilerek, TMK m.426 uyarınca bu davada mağduru temsil edebilmesi bakımından bir 'kayyım tayin ettirilmesinin' sağlanması ve kayyımın beyanının alınması gerektiği vurgulanmıştır. Bu durum, çocuğun üstün yararı ilkesi gereği, hukuki sürecin doğru işlemesi ve çocuğun haklarının korunması açısından hayati öneme sahiptir. (Kaynak: barandogan.av.tr/blog/mevzuat/tck-madde-232-kotu-muamele-sucu.html, TCK m.232, TMK m.426)