Ceza yargılamasının temel ilkelerinden olan 'kanıtlama külfetinin sanığa yüklenemeyeceği' prensibini, 'şüpheden sanık yararlanır' ilkesiyle ilişkilendirerek açıklayınız.

'Kanıtlama külfetinin sanığa yüklenemeyeceği' ilkesi, masumiyet karinesinin bir gereğidir. Bu ilkeye göre, iddia makamı (savcılık), sanığın suçu işlediğini şüpheye yer bırakmayacak şekilde ispat etmekle yükümlüdür. Sanık, masumiyetini ispatlamak zorunda değildir. 'Şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesi ise bu durumun bir sonucudur. Eğer iddia makamı, sanığın suçluluğunu her türlü şüpheden arınmış bir kesinlikle ispat edemezse, yani suçun işlendiği, kimin işlediği veya nasıl işlendiği konusunda makul bir şüphe kalırsa, bu şüphe sanık lehine yorumlanır ve sanık hakkında beraat kararı verilir. Dolayısıyla, ispat yükünü taşıyan savcılığın bu yükü yerine getirememesi, şüphenin sanık lehine değerlendirilmesini zorunlu kılar. (Ref: CGK-K.2024/244, CGK-2017/601 E., 2020/6 K.)