Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 2017/23522 sayılı kararında, tehdit, hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçları açısından uzlaştırma kurumunun uygulanması konusunda nasıl bir değerlendirme yapılmıştır? 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişikliğin bu değerlendirmedeki rolü nedir?

Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 2017/23522 sayılı kararında, sanığa isnat edilen TCK m. 106/1 kapsamındaki tehdit suçunun, 02.12.2016'da yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile CMK m. 253'te yapılan değişiklik sonrası uzlaştırma kapsamına alındığı belirtilmiştir. Yargılama sırasında uzlaşma önerisi yapıldığı tarihte hakaret ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçları için CMK m. 253/3'teki engel (başka bir uzlaşmaya tabi olmayan suçla birlikte işlenme) nedeniyle uzlaşma önerilmemiş olsa da, yeni düzenleme karşısında bu engel kalktığı için bu suçlar yönünden de uzlaşma önerisinde bulunulması gerektiği sonucuna varılmıştır. Bu durum, lehe kanun ilkesi (TCK m. 7) gereğince, yargılama tamamlanmış olsa bile, kanun değişikliğiyle uzlaştırma kapsamına giren suçlar için bu usulün uygulanması gerektiğini gösteren bir bozma nedenidir.