Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 2014/13365 sayılı kararında, zorunlu müdafiye ödenen avukatlık ücretinin, mali geliri olmayan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesi neden hukuka aykırı bulunmuştur? Mahkeme bu sonuca ulaşırken hangi uluslararası sözleşme hükmüne dayanmıştır?

Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 2014/13365 sayılı kararında, zorunlu müdafi ücretinin sanığa yükletilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 6. maddesinin 3. fıkrasının (c) bendine aykırı bulunmuştur. Bu bent, bir sanığın 'mali olanaklardan yoksun bulunuyor ve adaletin selameti gerektiriyorsa, mahkemece görevlendirilecek bir avukatın para ödemeksizin yardımından yararlanma hakkına' sahip olduğunu düzenler. Kararda, Anayasa'nın 90. maddesi uyarınca usulüne uygun yürürlüğe konulmuş uluslararası sözleşmelerin kanun hükmünde olduğu ve temel hak ve özgürlüklere ilişkin konularda kanunlarla çelişmesi halinde uluslararası sözleşme hükümlerinin esas alınacağı belirtilmiştir. CMK'daki yargılama giderlerine ilişkin hükümler (m. 324-325) ile AİHS'in bu hükmü çeliştiğinden, mali durumu elverişsiz olan sanığa AİHS hükmü gereği bu ücretin yükletilemeyeceğine karar verilmiştir.