TCK m. 144/1-b'de düzenlenen 'bir hukuki ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla' işlenen hırsızlık suçu ile TCK m. 211'de düzenlenen 'bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın ispatı amacıyla' işlenen özel belgede sahtecilik suçunu amaç unsuru bakımından karşılaştırınız.

İki hüküm arasındaki temel fark, failin amacının niteliğindedir. TCK m. 144/1-b'de failin amacı, var olan bir alacağı 'tahsil etmek'tir. Yani fail, hakkı olan bir parayı veya malı, borçlunun rızası dışında alarak kendi kendine icra (ihkak-ı hak) yapmaktadır. Kanun koyucu bu durumu, failin tamamen haksız bir yarar sağlama kastıyla hareket etmediğini göz önüne alarak daha az cezayı gerektiren bir hal olarak düzenlemiş ve şikayete tabi kılmıştır. TCK m. 211'de ise failin amacı alacağı tahsil etmek değil, var olan gerçek bir alacağı veya hukuki durumu 'ispat etmek' veya 'belgelemek'tir. Fail, sahte bir belge düzenleyerek aslında var olan bir hakkı hukuki süreçlerde kanıtlamayı amaçlamaktadır. Her iki durumda da failin temelinde haklı bir neden yattığı varsayımıyla indirim öngörülmüştür, ancak ilkinde eylem doğrudan mala yönelik bir 'alma' fiili iken, ikincisinde delil yaratmaya yönelik bir 'sahtecilik' fiilidir. (kadimhukuk.com.tr/.../hirsizlik-sucu-cezasi-tck-141-142/ ve barandogan.av.tr/.../ozel-belgede-evrakta-sahtecilik-cezasi.html)