TBK m. 439/3, işverenin tazminat isteme hakkının 'işçinin işe başlamamasından veya işi bırakmasından başlayarak otuz gün içinde, dava veya takip yoluyla' kullanılması gerektiğini, aksi halde bu hakkın düşeceğini belirtmektedir. Bu 30 günlük sürenin hukuki niteliği nedir ve bu süre geçirildiğinde işveren tüm tazminat haklarını kaybeder mi?

Bu 30 günlük sürenin hukuki niteliği 'hak düşürücü süre'dir. Ancak bu hak düşürücü süre, işverenin tüm tazminat haklarını değil, sadece TBK m. 439/1'de öngörülen 'nispi götürü tazminat' hakkını, yani işçinin aylık ücretinin dörtte birine kadar olan zararı için sağlanan ispat kolaylığından yararlanma hakkını sona erdirir. Metinde de açıklandığı üzere, işveren bu 30 günlük süreyi geçirse bile, genel zamanaşımı süresi (İş Kanunu Ek Madde 3(b) uyarınca 5 yıl) içerisinde, uğradığı tüm zararı genel hükümlere (TBK m. 112 vd.) göre ispatlamak şartıyla talep edebilir. Yani 30 günlük süre, ispat kolaylığı sağlayan özel bir haktın kullanım süresidir; genel tazminat davası açma hakkını ortadan kaldırmaz.