Ceza Genel Kurulu'nun 2018/533 sayılı kararında, 5252 sayılı Kanun'un 9. maddesine göre yapılan uyarlama yargılaması sonucu verilen kararların temyiz kanun yoluna, 5275 sayılı Kanun'un 98. maddesine göre yapılanların ise itiraz kanun yoluna tabi olduğu belirtilmiştir. Bu iki farklı uyarlama yargılaması arasındaki temel ayrım nedir?

İki uyarlama yargılaması arasındaki temel ayrım, uyarlamaya neden olan kanun değişikliğinin niteliğindedir. - 5252 sayılı Kanun m. 9'a Göre Uyarlama: Bu, yeni bir ceza kanunu (5237 sayılı TCK) yürürlüğe girdiğinde, önceki kanun (765 sayılı TCK) zamanında işlenmiş ve kesinleşmiş suçlar için yapılan genel ve kapsamlı bir lehe kanun değerlendirmesidir. Bu yargılama, suçun unsurlarını, ceza miktarlarını, nitelikli halleri vb. tüm yönleriyle yeniden ele alır. Karmaşık bir hukuki değerlendirme içerdiği için, bu yargılama sonucu verilen kararların daha üst bir denetimden geçmesi amacıyla 'temyiz' kanun yoluna tabi olduğu kabul edilmiştir. - 5275 sayılı Kanun m. 98'e Göre Uyarlama: Bu ise, daha çok infaz rejimini etkileyen veya belirli bir suç tipine ilişkin münferit bir kanun değişikliği olduğunda yapılan uyarlamadır. Örneğin, sadece bir suçun cezasının alt sınırının indirilmesi gibi. Bu tür uyarlamalar genellikle daha basit, teknik ve doğrudan infazı ilgilendiren kararlar olduğu için, daha hızlı bir denetim yolu olan 'itiraz' kanun yoluna (CMK m. 267 vd.) tabi tutulmuştur. Özetle, 5252 s. Kanun'daki uyarlama 'genel kanun değişikliği'ne, 5275 s. Kanun'daki ise 'münferit infaz veya ceza değişikliği'ne ilişkindir ve bu fark, tabi oldukları kanun yolunu belirlemektedir.