Y. P. Başvurusu'nda (§ 36), ilk derece mahkemesi, tanık E.B.'nin kendi davasındaki aleyhe beyanlarına itibar etmiştir. Bu durum, 'doğrudan doğruyalık' ilkesi açısından neden sorunludur?

Doğrudan doğruyalık ilkesi (CMK m. 217), hakimin kararını ancak 'duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış' delillere dayandırabilmesini gerektirir. Y. P. Başvurusu'nda mahkeme, tanık E.B.'nin kendi davasında yaptığı ve başvurucunun hazır bulunmadığı bir sorgudaki beyanlarını esas almıştır. Bu beyan, başvurucunun davasında huzurda tartışılmamış, sanığa bu beyana karşı doğrudan soru sorma ve tanıkla yüzleşme imkanı tanınmamıştır. Mahkemenin, başka bir dosyadaki bir tutanağı, huzurda tartışılan delilden (tanığın yemini altındaki inkarından) daha üstün tutması, doğrudan doğruyalık ve çelişmeli yargılama ilkelerinin zedelenmesine yol açmıştır.