Ceza Muhakemesi Hukukunda 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesinin, dava zamanaşımının başlangıç tarihinin belirlenmesindeki rolü nedir?

Dava zamanaşımı, suçun işlendiği günden itibaren işlemeye başlar (TCK m. 66/6). Bu tarihin net olarak bilinmesi, zamanaşımı süresinin doğru hesaplanabilmesi için kritiktir. Ancak bazen, yargılama sonunda suçun işlendiği gün kesin olarak saptanamaz ve sadece belirli bir zaman aralığı (örneğin, '2022 yılının Ocak ve Mart ayları arasında') tespit edilebilir. İşte bu noktada, ceza hukukunun evrensel ilkelerinden olan 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesi devreye girer. Bu ilke, ispat edilemeyen veya şüpheli kalan her durumun sanığın lehine yorumlanmasını gerektirir. Dava zamanaşımı açısından lehe olan durum, zamanaşımının mümkün olan en geç tarihte başlamasıdır, çünkü bu, zamanaşımının daha geç dolması anlamına gelir. Bu nedenle, suçun işlendiği tarihin belirsiz olduğu ve bir zaman aralığının söz konusu olduğu durumlarda, zamanaşımı süresinin başlangıcı olarak, bu zaman aralığının 'en son günü' kabul edilir. Bu uygulama, sanığın aleyhine olabilecek bir belirsizliğin, onun lehine çözülmesinin bir sonucudur.