CMK m. 206/2-b ve c bentleri uyarınca, bir delilin ortaya konulması talebinin reddedilebilme şartları nelerdir?

CMK m. 206/2, delil serbestisi ilkesine önemli istisnalar getirerek, mahkemeye bazı delil taleplerini reddetme yetkisi verir. Bu yetkinin kullanılabileceği hallerden ikisi (b) ve (c) bentlerinde düzenlenmiştir: 1) Delilin Karara Etkisinin Olmaması (CMK m. 206/2-b): Mahkeme, ortaya konulması istenen bir delilin, ispat edilmek istenen olayla ilgisiz olması veya ispat edilse dahi verilecek nihai kararı (beraat, mahkumiyet, düşme vb.) etkileme potansiyelinin bulunmadığına kanaat getirirse, bu talebi reddedebilir. Örneğin, meşru savunma iddiasının tartışıldığı bir yaralama davasında, sanığın olaydan bir yıl önceki mali durumunu gösteren bir belgenin sunulması talebi, olayla ilgisiz olduğu için bu gerekçeyle reddedilebilir. 2) Talebin Sadece Davayı Uzatma Amacıyla Yapılması (CMK m. 206/2-c): Mahkeme, bir delil talebinin, gerçeğin ortaya çıkmasına hizmet etmek yerine, kötü niyetle ve sadece yargılamayı sürüncemede bırakmak, zaman kazanmak amacıyla yapıldığına kanaat getirirse, bu talebi de reddedebilir. Örneğin, defalarca talep edilmesine rağmen yurtdışındaki adresini bildirmeyen bir tanığın, tam karar aşamasına gelindiğinde tekrar dinlenmesinin istenmesi, davayı uzatma amaçlı olarak değerlendirilip reddedilebilir. Mahkeme, bu ret kararlarını mutlaka gerekçeli olarak vermek zorundadır.