Bir sanık hakkında, hem hırsızlık (TCK m.142/1-e) hem de mala zarar verme (TCK m.151/1) suçlarından mahkumiyet kararı verilmiştir. Yargıtay 22. Ceza Dairesi'nin 2015/13569 E. sayılı kararında, sanığa zorunlu müdafi için ödenen avukatlık ücretinin yargılama gideri olarak yükletilmesi neden hukuka aykırı bulunmuştur?

Bu durumun hukuka aykırı bulunmasının nedeni, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) 6. maddesinin 3. fıkrasının (c) bendinde yer alan güvenceye aykırı olmasıdır. Bu madde, bir suç ile itham edilen herkesin, '...eğer avukat tutmak için mali olanaklardan yoksun ise ve adaletin selameti gerektiriyorsa, bir avukatın yardımından ÜCRETSİZ olarak yararlanma' hakkına sahip olduğunu belirtir. CMK m.150 uyarınca atanan zorunlu müdafilik, tam da bu hakkın iç hukuktaki yansımasıdır. Sanığın mali olanakları yetersiz olduğu için devlet tarafından atanan bir avukatın ücretinin, daha sonra yargılama gideri olarak yine aynı sanığa yükletilmesi, bu hakkı anlamsız ve işlevsiz hale getirir. Sanık, 'ücretsiz' olması gereken bir haktan, mahkum olması durumunda ücretli olarak yararlanmış olur. Bu, AİHS'nin ve Anayasa'nın güvence altına aldığı adil yargılanma ve savunma hakkının ruhuna aykırıdır. Bu nedenle Yargıtay, zorunlu müdafi ücretinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesini istikrarlı bir şekilde bozma nedeni saymaktadır.