Yargıtay 5. CD, 2018/91 K. kararında, CMK m. 140 (teknik araçlarla izleme) ile elde edilen görüntülerin, başka bir soruşturmada (rüşvet) delil olarak kullanılması neden hukuka aykırı bulunmuştur? Bu durum, CMK m. 138/2 ile nasıl bir farklılık arz eder?

Yargıtay 5. CD, 2018/91 K. kararında, başka bir soruşturma kapsamında verilen CMK m. 140 (teknik araçlarla izleme) kararı sırasında tesadüfen rüşvet suçuna ilişkin görüntülerin elde edildiği belirtilmiştir. Mahkeme, CMK m. 138/2'nin telekomünikasyon yoluyla iletişimin denetlenmesine özgü olduğunu, CMK m. 140 için benzer bir 'tesadüfen elde edilen deliller' düzenlemesi bulunmadığını vurgulamıştır. CMK m. 140/4, bu maddeyle elde edilen delillerin sadece maddede sayılan katalog suçlar için kullanılabileceğini belirtir. Rüşvet suçu CMK m. 140 kataloğunda yer alsa da, burada sorun, izleme kararının bu rüşvet suçu için değil, başka bir suç için verilmiş olması ve rüşvet delilinin 'tesadüfen' elde edilmesidir. CMK m. 140 için CMK m. 138/2 benzeri bir tesadüfi delil kullanımına izin veren hüküm olmadığından, bu tür tesadüfi delillerin (özellikle katalog dışı bir suç için veya izleme kararının konusu olmayan bir suç için) CMK m. 217 kapsamında yasal delil olarak kullanılamayacağı kabul edilmiştir. Sanık ikrarının da bu hukuka aykırı delile dayanması nedeniyle hükme esas alınamayacağı belirtilmiştir.