CMK m. 262'de 'davaya katılanın yasal temsilcisine' kanun yollarına başvurma hakkı tanınmışken, 'katılanın eşine' bu hak neden tanınmamıştır? Kanun gerekçesindeki bu ayrımın mantığını açıklayınız.

CMK m. 262 gerekçesinde bu ayrım açıkça belirtilmiştir. Kanun, şüpheli/sanık lehine başvuru hakkını hem yasal temsilciye hem de eşe tanırken; katılan (mağdur) lehine başvuru hakkını sadece 'yasal temsilcisine' tanımış, eşine bu hakkı vermemiştir. Bu ayrımın temel mantığı şudur: Şüpheli/sanık, ceza tehdidi altında olan ve özgürlüğü kısıtlanabilecek olan kişidir. Kanun koyucu, onun en yakınındaki kişilerden olan eşinin de bu süreçten doğrudan etkileneceğini ve sanığın menfaatlerini korumak için bağımsız bir iradeye sahip olması gerektiğini düşünerek bu hakkı tanımıştır. Katılan ise suçun mağdurudur ve davanın bir tarafıdır. Onun haklarını korumak için kendisinin veya vekilinin iradesi yeterli görülmüş, yasal temsilci ise (katılanın küçük veya kısıtlı olması gibi durumlarda) onun yerine hukuki iradeyi kullandığı için hak sahibi yapılmıştır. Eşin, katılanın hukuki iradesinden bağımsız olarak hareket etmesi, ceza muhakemesinin sistematiğine uygun görülmemiştir.