Yargıtay 17. CD 2015/12 K. sayılı kararında, uyarlama yargılaması sonucu verilen kararın, kendisine zorunlu müdafi atandığından haberdar edilmeyen ve kararın kendisine de usulüne uygun tebliğ edildiği sanık tarafından temyiz edilmemesi üzerine, müdafiin yaptığı temyiz talebini reddetmiştir. Bu kararı, CMK m. 261'deki 'Avukat, müdafiliğini veya vekilliğini üstlendiği kişilerin açık arzusuna aykırı olmamak koşuluyla kanun yollarına başvurabilir.' hükmü ile birlikte değerlendiriniz. Sanığın temyiz etmeyerek 'suskun kalması', avukatın temyiz yetkisini ortadan kaldıran bir 'açık arzuya aykırılık' olarak yorumlanabilir mi?

Bu karar, zorunlu müdafilik ile sanığın iradesi arasındaki hassas dengeye ilişkin önemli bir içtihattır. Sanığın, kendisine usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen, yasal süresi içinde temyiz yoluna başvurmaması, kararı zımnen kabul ettiği yönünde güçlü bir karine oluşturur. Bu 'suskun kalma', CMK m. 261 anlamında bir 'açık arzuya aykırılık' beyanı olmasa da, müdafiin tek başına hareket etme yetkisini zayıflatır. Özellikle sanığın, kendisine müdafi atandığından dahi haberdar olmadığı bir durumda, bu müdafiin sanığın iradesini temsil ettiği varsayılamaz. Yargıtay'ın bu yaklaşımının temelinde şu mantık yatar: Zorunlu müdafilik, sanığı korumak için vardır, sanığın iradesine rağmen onu bir kanun yolu sürecine zorlamak için değil. Kanun yolu, davayı uzatabilir ve sanık açısından başka riskler (örneğin aleyhe bozma ihtimali, kazanılmış hakların durumu vb.) doğurabilir. Sanık, bu riskleri göze almak istemeyerek kararı kabul etmiş olabilir. Bu durumda, sanığın iradesine rağmen atanan ve onunla bir güven ilişkisi kurmamış olan müdafiin, tek taraflı olarak yaptığı temyiz başvurusunun hukuken geçerli kabul edilmemesi, sanığın 'kendi kaderini tayin etme hakkı'na ve savunma hakkının şahsiliği ilkesine daha uygun bir yorumdur. Dolayısıyla, sanığın usulüne uygun tebliğe rağmen suskun kalması, müdafiin temyiz yetkisini kullanmasına zımni bir engel olarak yorumlanmaktadır.