VUK m. 359/b'de tanımlanan 'sahte belge düzenleme' suçu ile TCK m. 204'teki 'resmi belgede sahtecilik' suçu arasındaki temel ayrım, belgenin niteliği ve suçun amacıyla ilgilidir. Bir kişi, vergi dairesine sunmak amacıyla değil, bir ihaleye girebilmek için sahte bir 'vergi borcu yoktur' yazısı düzenlerse, bu eylem VUK m. 359/b kapsamında mı, yoksa TCK m. 204 kapsamında mı değerlendirilmelidir? 'Vergi kanunları uyarınca düzenlenen belge' kavramının sınırlarını bu örnek üzerinden tartışınız.

Bu eylem, TCK m. 204 kapsamında 'resmi belgede sahtecilik' suçunu oluşturur. VUK m. 359'un uygulanabilmesi için, sahteciliğe konu belgenin 'vergi kanunları uyarınca tutulan veya düzenlenen ve saklanma ve ibraz mecburiyeti bulunan' bir belge olması ve amacın vergisel sonuçlar doğurması (vergi matrahını azaltmak vb.) gerekir. Fatura, sevk irsaliyesi, gider pusulası gibi belgeler bu kapsama girer. 'Vergi borcu yoktur' yazısı ise, bir vergi dairesi tarafından düzenlenen ve kişinin vergisel durumunu gösteren bir 'resmi belge'dir. Ancak bu belge, VUK anlamında vergi matrahının tespitine esas olan bir 'vesika' değildir. Daha da önemlisi, somut olayda bu sahte belgenin düzenlenme amacı, vergi kaçırmak veya vergi matrahını etkilemek değil, bir ihaleye katılabilme şartını sağlamaktır. Yani, belgenin kullanılacağı alan vergi hukuku alanı değil, kamu ihale hukuku alanıdır. Suçun amacı ve belgenin kullanım alanı, vergi kaçakçılığı suçunun tipik unsurlarından uzaklaşmaktadır. Bu nedenle, kamu gücünü temsil eden vergi dairesinin belgesini taklit ederek kamu güvenini sarstığı için, failin eylemi TCK m. 204'teki genel resmi belgede sahtecilik suçu kapsamında değerlendirilmelidir.