Milli Güvenlik Kurulu'nun Anayasa m. 118'de sayılan üyeleri arasında Adalet Bakanı da bulunmaktadır. Anayasanın 138. maddesi 'Hiçbir organ, makam, merci veya kişi, yargı yetkisinin kullanılmasında mahkemelere ve hakimlere emir ve talimat veremez; genelge gönderemez; tavsiye ve telkinde bulunamaz' hükmünü amirdir. Yargıyı ilgilendiren bir konuda (örneğin belirli bir davaya veya genel olarak terör davalarına ilişkin) MGK'da alınacak bir 'tavsiye kararı', Adalet Bakanı'nın bu toplantıya katılımı nedeniyle yargı bağımsızlığına bir müdahale olarak yorumlanabilir mi? MGK'nın statüsü ve Adalet Bakanı'nın çifte rolünü (yürütmenin bir üyesi ve HSK'nın doğal başkanı) analiz ediniz.
Bu durum, kuvvetler ayrılığı ve yargı bağımsızlığı ilkeleri açısından potansiyel bir gerilim noktasıdır. Anayasa m. 118, Adalet Bakanı'nı MGK'nın üyesi olarak belirlemiştir. MGK, temel olarak yürütme organına (Cumhurbaşkanına) milli güvenlik siyasetine ilişkin tavsiyelerde bulunan bir istişare kuruludur. Adalet Bakanı'nın bu kuruldaki varlığı, yürütmenin adalet politikaları ve güvenlikle ilgili yasal düzenlemeler konusundaki perspektifini yansıtması açısından doğaldır. Ancak, eğer MGK'da doğrudan doğruya devam eden bir davayı veya genel olarak yargısal faaliyetin seyrini etkilemeye yönelik bir 'tavsiye kararı' alınırsa, bu durum Anayasa m. 138'in ruhuna aykırı bir durum yaratır. Adalet Bakanı, aynı zamanda HSK'nın da başkanı olarak yargı üzerinde idari bir etkiye sahiptir. Yargısal bir konuda alınacak bir tavsiye kararına katılması, bu kararın HSK veya adalet teşkilatı üzerinde dolaylı bir 'telkin' olarak algılanma riskini taşır. MGK kararları hukuken bağlayıcı olmasa da, siyasi ağırlığı yüksektir. Bu nedenle, MGK'nın görev alanını 'milli güvenlik siyasetinin genel esasları' ile sınırlı tutması, spesifik yargısal faaliyetlere yönelik tavsiyelerden kaçınması, yargı bağımsızlığının korunması için bir zorunluluktur. Adalet Bakanı'nın bu tür bir toplantıda, Anayasa m. 138'i hatırlatarak, yargı alanına giren konularda tavsiye kararı alınmasına karşı çıkması veya çekimser kalması, anayasal rolünün bir gereğidir.