Yargıtay 16. Ceza Dairesi'nin bazı kararlarında, sanığın tutuklu yargılanması durumu, CMK m. 150/3'teki şartlar oluşmasa bile neden zorunlu müdafilik gerektiren bir hal olarak görülmüştür? Bu görüş hangi hukuki ilkelere dayandırılmıştır?

Yargıtay 16. Ceza Dairesi, bu kararlarında, tutuklu sanığın 'delillere erişme ve savunma hazırlama imkanlarının' kısıtlı olduğunu belirtmiştir. Bu kısıtlılık nedeniyle, sanığın müdafi yardımı olmaksızın yargılanmasının, 'silahların eşitliği' ilkesini ve Anayasa m. 36 ile AİHS m. 6'da güvence altına alınan 'adil/dürüst yargılanma hakkını' ihlal edeceği sonucuna varmıştır. Daire, bu yaklaşımına dayanak olarak CMK m. 101/3'te yer alan ilk tutukluluğa sevk sırasında müdafi bulundurma zorunluluğunu genişletici bir şekilde yorumlamış ve bu zorunluluğun kovuşturma aşamasındaki tutukluluk hali için de geçerli olması gerektiğini ima etmiştir. (Kaynak: 05.11.2020-tarihli-ycgk-karari-ve-zorunlu-mudafiligin-siniri)