Bir sanığın 'gerçekte herhangi bir mal ve hizmet satışı yapmadığı halde, mal ve hizmet satılmış gibi POS cihazından işlem yaparak kişilere finansman sağlaması' eylemi hangi suçu oluşturur? Yargıtay'ın bu konudaki değerlendirmesini açıklayınız.

Bu eylem, Yargıtay'ın yerleşik kararlarına göre TCK m. 241'de düzenlenen 'tefecilik' suçunu oluşturur. Yargıtay, bu tür eylemleri 'POS tefeciliği' olarak adlandırmaktadır. Failin amacı, bir mal veya hizmet satmak değil, pos cihazını bir araç olarak kullanarak, belli bir komisyon veya faiz karşılığında paraya ihtiyacı olan kişilere nakit para (finansman) sağlamaktır. Bu, 'kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verme' fiilinin teknolojik bir yöntemle işlenmesidir. Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin 2020/2693 K. sayılı kararında detaylıca açıklandığı üzere, bu eylem aynı zamanda 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesindeki 'gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleme' suçunu da oluşturmaktadır. Ancak, failin asıl kastı tefecilik olduğu ve sahte belge düzenleme bu amaca hizmet eden bir araç olduğu için, TCK m. 44 (farklı neviden fikri içtima) hükümleri çerçevesinde, eylemin bir bütün olarak tefecilik suçunu oluşturduğu ve failin sadece TCK m. 241'den cezalandırılması gerektiği kabul edilmektedir. (Kaynak: tefecilik-sucu-cezasi-nedir-tck.html).