Bir hakimin, CMK m. 22'de sayılan mutlak yasaklılık hallerinden birine rağmen davaya bakmış olması durumunda verilen hükmün hukuki akıbeti ne olur? Bu durum, istinaf aşamasında nasıl bir sonuç doğurur?

Hakimin, CMK m. 22'de sayılan ve davaya bakmasına mutlak olarak engel teşkil eden bir neden (örneğin suçtan kendisinin zarar görmesi) varken davaya bakması ve hüküm vermesi, adil yargılanma hakkının en temelden ihlalidir. Bu durum, CMK m. 289/1-a'da 'Mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması' kapsamında değerlendirilen, en ağır usul hatalarından ve 'mutlak hukuka aykırılık' hallerinden biridir. Bu şekilde verilen bir hüküm, istinaf aşamasına geldiğinde, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından esası incelenmeksizin, HMK m. 353/1-a-1 uyarınca (HMK hükmü hukuk davaları için olsa da ceza muhakemesindeki mantık benzerdir, ceza muhakemesinde CMK m. 289'a göre) kesin olarak bozulur ve dosya yeniden görülmek üzere ilk derece mahkemesine gönderilir. (Bkz: sen.av.tr/tr/makale/suc-duyurusunda-bulunan-hakimin-daha-sonra-yargilamaya-bakan-hakim-olmasi-ile-dosyası-tefrik-edilen-sanik-bakimindan-daha-once-karar-veren-hakimin-davaya-bakmasinin-hakimin-tarafsizligi-bakimindan-degerlendirilmesi)