Yargıtay'ın ceza muhakemesi kararlarında sıkça kullandığı 'ultima ratio' (son çare) ilkesi ne anlama gelmektedir? Bu ilkenin, iletişimin denetlenmesi (CMK m. 135) tedbiri açısından uygulanmasını açıklayınız.

'Ultima ratio' (son çare) ilkesi, bir koruma tedbirine ancak başka bir yolla amaca ulaşmanın mümkün olmadığı durumlarda başvurulabilmesini ifade eder. Bu ilke, temel hak ve özgürlüklere en az müdahale ile yetinilmesi gerektiğini belirtir. CMK m. 135'te bu ilke, 'başka suretle delil elde edilmesi imkanının bulunmaması' şartıyla somutlaştırılmıştır. Buna göre, iletişimin denetlenmesi gibi özel hayata ağır müdahale oluşturan bir tedbire başvurmadan önce, soruşturma makamlarının tanık dinleme, fiziki takip, arama gibi daha hafif tedbirlerle delil elde etmeye çalışmış ve başarısız olmuş olmaları gerekir. Yargıtay 16. Ceza Dairesi kararında da belirtildiği gibi, hakim, bu koşulun varlığını denetlerken, soruşturma makamının soyut beyanlarıyla yetinmemeli, 'son çare' olarak bu tedbire başvurulduğunu gösteren somut çabaları araştırmalıdır. (Bkz: Yargıtay 16. Ceza Dairesi 2015/4672-1 E. Karar İncelemesi, yargitayin-ceza-muhakemesi-uzerine-verdigi-bir-kararin-incelenmesi.html)