Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin 2016/2503 K. sayılı kararında, mağdurun içinde bulunduğu sosyal şartlardan (sahipsiz kalma, sokaklarda yaşama) kaynaklanan çaresizliğinin, TCK m.103/1-b'deki 'iradeyi etkileyen başka bir neden' olarak kabul edilmemesinin gerekçesi nedir?

Kararda bu durum, TCK'nın sistematik yorumuna dayandırılmıştır. Kanun koyucunun, mağdurun 'çaresizliğinden yararlanmayı' TCK m.80 (insan ticareti) ve TCK m.227 (fuhuş) gibi suçlarda açıkça bir unsur veya nitelikli hal olarak düzenlediği, ancak TCK m.103'te böyle bir ifadeye yer vermediği belirtilmiştir. Mağdurun sosyal çaresizliğinin, 'iradeyi etkileyen başka bir neden' olarak kabul edilmesinin, kanunda olmayan bir unsurun kıyas yoluyla suça dahil edilmesi anlamına geleceği ve bunun da 'suç ve cezada kanunilik' ilkesine (TCK m.2) aykırı olacağı sonucuna varılmıştır. Bu nedenle, çaresizlik hali bu kapsamda değerlendirilmemiştir.