Yüksel Yalçınkaya kararında İHAM, ByLock kullanımının 'ilk bakışta' bir bağlantıya işaret edebileceğini kabul etmesine rağmen, ulusal mahkemelerin bu delili tek başına mahkumiyet için yeterli görmesini neden 'otomatik suçluluk karinesi' olarak nitelemiştir?

İHAM, bir delilin 'şüphe' veya 'bağlantı' göstermesi ile o delilin tek başına bir suçun tüm unsurlarını 'ispat' etmesi arasında bir ayrım yapmaktadır. ByLock kullanımı bir şüphe doğurabilir, ancak terör örgütü üyeliği gibi özel kast gerektiren bir suçun ispatı için tek başına yeterli değildir. Ulusal mahkemelerin, bu şüpheden yola çıkarak, sanığın örgütsel kastı, hiyerarşiye dahil olma iradesi gibi suçun diğer unsurlarının varlığını araştırmadan doğrudan mahkumiyete gitmesi, ispat yükümlülüğünü tersine çevirmekte ve sanığın 'suçsuzluğunu ispat etmesini nerede ise imkansızlaştırmaktadır'. Bu durum, suçluluğun varsayılması anlamına geldiği için bir 'otomatik suçluluk karinesi' olarak nitelendirilmiştir.