TMK m.7/2'nin son cümlesi ile (b) bendinde sayılan eylemler (slogan atmak, amblem taşımak vb.) için, fıkranın ilk cümlesindeki 'cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemleri meşru gösterme, övme veya teşvik etme' şartının aranıp aranmayacağı konusundaki Yargıtay uygulaması ve yazarın bu konudaki eleştirisi nedir?

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.02.2020 tarihli kararına göre, (b) bendinde sayılan (slogan atmak, örgüte ait amblem/resim taşımak vb.) eylemlerin suç oluşturması için fıkranın ilk cümlesindeki 'cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemleri meşru gösterme...' şartı aranmaz. Yargıtay'a göre kanun koyucu, bu eylemleri başlı başına suç olarak kabul etmiş ve sadece ceza miktarı açısından ilk fıkraya atıf yapmıştır. Metnin yazarı ise bu görüşü eleştirmektedir. Yazara göre, fıkradaki '...bu fıkra hükümlerine göre cezalandırılır' ifadesi, sadece cezaya değil, suçun unsurlarını belirleyen fıkranın bütününe atıf yapmaktadır. Aksi yorum, 2013'te yapılan değişikliğin amacına (İHAM standartlarına uyum) aykırı olur ve şiddeti övmeyen, sadece bir sembol taşımak gibi eylemlerin dahi cezalandırılmasına yol açarak ifade özgürlüğünü orantısız şekilde kısıtlar. Yazar, (b) bendindeki eylemler için de şiddeti meşrulaştırma unsurunun aranması gerektiğini savunmaktadır.