Bir bebeğin, annesi tarafından soğuk bir ortamda, çıplak ve beslenmeden bırakılması sonucu hipotermiden ölmesi, TCK'nın kasten öldürme hükümleri açısından neden 'icrai' değil de 'ihmali' bir davranış olarak kabul edilir?

Bu durum, failin aktif bir eylemle (boğma, zehirleme vb.) ölüme neden olmamasından, aksine yapması gereken koruma ve bakım eylemlerini (giydirme, ısıtma, besleme) yapmayarak ölüme sebebiyet vermesinden kaynaklanır. Anne, Medeni Kanun'dan doğan velayet yükümlülüğü gereği bebeğinin hayatını korumakla yükümlü bir 'garantör'dür. Bebeği, ölümüne neden olacak koşullara terk etmesi, bu garantörlük yükümlülüğünün ihlalidir. Dolayısıyla suç, pozitif bir hareketle değil, negatif bir hareketle (yapmama, ihmal etme) işlenmiştir. Bu nedenle eylem, TCK m. 83 kapsamında 'kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi' olarak nitelendirilir. Yargıtay 1. CD, 2020/3950 K. sayılı kararında ise, boyuna bası ve kafatası kırığı gibi bulgular olduğu için eylemin 'icrai' olduğuna hükmetmiştir; bu da iki durum arasındaki farkı gösterir.