Güçlendirilmiş Parlamenter Sistem önerisinde, temel hak ve hürriyetlerin sınırlandırılmasına ilişkin Anayasa'nın 13. maddesine eklenmesi teklif edilen 'Hürriyet esas, sınırlama istisnadır. Tereddüt halinde yorum hürriyet lehine yapılır' ifadesinin (in dubio pro libertate) anayasal bir norm haline getirilmesinin, Anayasa Mahkemesi ve diğer mahkemelerin yorum faaliyeti üzerindeki potansiyel etkisi ne olurdu?

Bu ifadenin anayasal bir norm haline getirilmesi, mahkemelerin yorum faaliyeti üzerinde önemli ve yönlendirici bir etki yaratırdı. Bu ilke, 'özgürlükler lehine yorum' olarak bilinir ve şu potansiyel etkilere sahip olurdu: 1) Yorum Standardı Belirleme: Anayasa Mahkemesi ve diğer mahkemeler, temel hak ve hürriyetleri sınırlayan kanunları veya idari işlemleri yorumlarken, herhangi bir tereddüt veya belirsizlik durumunda, yorumu bireyin özgürlüğü lehine yapmak zorunda kalırlardı. Sınırlayıcı hükümlerin dar, özgürlüğü genişletici hükümlerin ise geniş yorumlanması bir anayasal zorunluluk haline gelirdi. 2) Ölçülülük Denetiminin Güçlenmesi: Bu ilke, ölçülülük denetiminin (elverişlilik, gereklilik, orantılılık) 'gereklilik' alt ilkesini doğrudan etkilerdi. Bir hakkı sınırlayan birden fazla tedbir mümkünse, mahkemeler özgürlüğe en az müdahale eden tedbiri tercih etmeyen düzenlemeleri daha kolay iptal edebilir veya hukuka aykırı bulabilirdi. 3) Kanun Koyucuya Mesaj: Bu hüküm, kanun koyucuya da hak ve özgürlükleri düzenlerken daha açık, belirli ve dar kapsamlı sınırlamalar getirmesi yönünde bir anayasal direktif vermiş olurdu. Kısacası, bu ilke, hak ve özgürlükler eksenli bir yargısal yorum kültürünün anayasal temelini oluşturarak bireyi devlete karşı daha güçlü bir konuma getirirdi.