Bir şirketin, mal veya hizmet alımı gerçek olmasına rağmen, faturayı malı/hizmeti aldığı kişiden değil de, sırf belge düzenlemek için faaliyet gösteren başka bir mükelleften (naylon fatura) alması, Yargıtay içtihatlarına göre neden 'muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge' değil de 'sahte belge' olarak kabul edilmektedir?

Çünkü Yargıtay, belgenin sahteliğini değerlendirirken, sadece mal/hizmet akışının varlığına değil, aynı zamanda belgedeki taraflar arasındaki ticari ilişkinin gerçekliğine de bakmaktadır. Yargıtay 11. Ceza Dairesi'nin 11.01.2012 tarihli kararında da belirtildiği gibi, fatura, bir mal veya hizmetin kimden kime satıldığını gösteren bir belgedir. Eğer fatura, malı satan gerçek kişiyi değil de, bu işlemle hiçbir ilgisi olmayan üçüncü bir kişiyi satıcı olarak gösteriyorsa, belgenin 'tarafları' itibarıyla gerçeği yansıtmamaktadır. Faturayı düzenleyen ile alan arasında gerçek bir ticari muamele olmadığı için, belge 'gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge' tanımına girer ve bu nedenle sahte belge (VUK m. 359/b) olarak kabul edilir.