Bir kimsenin 'cesetsiz cinayet'ten mahkum edilebilmesi için, suçun manevi unsurunun (kasten öldürme) tespiti nasıl yapılır? Ermenek Ağır Ceza Mahkemesi kararında, sanığın eyleminin taksirle olmamasından hareketle kasten işlendiği sonucuna varılması, ceza hukukunun hangi temel ilkesi açısından sorunludur?

Suçun manevi unsurunun tespiti, sanığın iç dünyasına ilişkin olduğu için, dış dünyaya yansıyan eylemlerinden ve dosyadaki diğer delillerden hareketle yapılır. Sanığın öldürmeye yönelik hazırlık hareketleri, kullandığı alet, maktule yönelik tehditleri, olay sonrası davranışları gibi unsurlar kastın varlığını göstermede kullanılabilir. Ermenek Ağır Ceza Mahkemesi kararında, mahkeme, sanığın 'araçtan düşmüş olabilir' şeklindeki taksir imasını, cesedin bulunamaması nedeniyle inandırıcı bulmamış ve eylemin taksirle işlenmiş olmasının mümkün olmadığı sonucuna varmıştır. Buradan hareketle, geriye tek seçenek olarak kasıt kaldığı varsayımıyla eylemin kasten işlendiğine hükmetmiştir. Bu yaklaşım, ceza hukukunun 'şüpheden sanık yararlanır' (in dubio pro reo) ilkesi açısından sorunludur. Bir eylemin taksirle işlenmediğinin ispatlanamaması, onun kasten işlendiği anlamına gelmez. Kastın varlığının da ayrıca ve şüpheye yer bırakmayacak şekilde pozitif delillerle ispat edilmesi gerekir. Taksir ihtimalinin elenmesiyle otomatik olarak kastın varlığını kabul etmek, bir ihtimale dayanarak mahkumiyet kurmak anlamına gelir ki bu, adil yargılanma hakkını ihlal eder (sen.av.tr, 'cesetsiz cinayet' makalesi).