Soybağının reddi davası sonucu, çocuğun kendisinden olmadığı anlaşılan babanın, çocuğun bakımı için yaptığı masrafları, çocuğun biyolojik babasından maddi tazminat olarak talep etmesi, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2019/314 sayılı kararına göre hangi hukuki temele dayanır?

YHGK'nın 2019/314 sayılı kararına göre, bu talep haksız fiil ve sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanır. Davacı baba, babalık karinesi (TMK m. 285) gereği, çocuğun babası olduğunu zannederek ve yasal yükümlülüğü (TMK m. 327) gereği çocuğun bakım ve eğitim masraflarını karşılamıştır. Soybağının reddi davasıyla, aslında bu yükümlülüğün biyolojik babaya ait olduğu ortaya çıkmıştır. Biyolojik baba (davalı), aldatıcı eylemiyle (çocuğun kendisinden olduğunu gizleyerek) davacının malvarlığında bir azalmaya neden olmuş, kendisi de bu bakım yükümlülüğünden kurtularak sebepsiz zenginleşmiştir. Kararda, davacının yaptığı masrafların miktarının tam olarak tespiti mümkün olmasa bile, mahkemenin çocuğun yaşı, eğitim durumu gibi faktörleri dikkate alarak Borçlar Kanunu'nun 42/2. maddesi (yeni TBK m. 50/2) uyarınca hakkaniyete uygun bir maddi tazminatı takdir etmesi gerektiği belirtilmiştir. Bu, zararın varlığı sabit ancak miktarının ispatı zorsa, hakimin zararı takdir etme yetkisinin bir sonucudur.