Zimmet suçunda, sanığın eyleminin 'nitelikli zimmet' (TCK m. 247/2) vasfında olduğu kabul edildiği halde, cezasında bu madde uyarınca artırım yapılmaması, Yargıtay 5. Ceza Dairesi'nin 2018/2099 sayılı kararına göre nasıl bir hukuki sonuç doğurur?

Bu durum, kanun hükmünün eksik uygulanması anlamına gelir ve aleyhe temyiz olması halinde bozma nedenidir. TCK m. 247/2, zimmet suçunun, 'suçun işlenmesini kolaylaştıracak veya delillerin ortaya çıkmasını engelleyecek hileli davranışlarla' işlenmesi halinde cezanın artırılacağını öngören nitelikli bir haldir. Mahkeme, eylemin bu nitelikte olduğunu kabul etmişse (örneğin sahte belge düzenlenerek işlendiğini tespit etmişse), temel cezayı belirledikten sonra TCK m. 247/2 uyarınca cezada artırım yapmak zorundadır. Yargıtay 5. CD'nin 2018/2099 sayılı kararında da, sanığın eyleminin nitelikli zimmet vasfında olduğu kabul edildiği halde cezasında TCK m. 247/2 uyarınca artırım yapılmaması, kanuna aykırı bulunmuş ve bir bozma sebebi olarak sayılmıştır.