Haksız tutuklama nedeniyle manevi tazminat davasında, Yargıtay'ın 'emsal uygulamalar' kriterini dikkate alması ne anlama gelmektedir ve bu, hakimin takdir yetkisini nasıl sınırlar?

Yargıtay'ın 'emsal uygulamalar' kriterini dikkate alması, benzer nitelikteki haksız tutuklama vakalarında (tutukluluk süresi, suçun niteliği, kişinin sosyal durumu vb. açılardan benzer olan) Yargıtay veya alt derece mahkemeleri tarafından daha önce hükmedilmiş olan tazminat miktarlarının göz önünde bulundurulması gerektiği anlamına gelir. Bu, ülke genelinde bir 'içtihat birliği' ve 'hukuki öngörülebilirlik' sağlamayı amaçlar. Bu kriter, hakimin takdir yetkisini sınırlar; çünkü hakim, benzer bir olayda emsallerden çok farklı, fahiş veya çok düşük bir miktara hükmederse, bu durumun keyfi veya hakkaniyete aykırı olarak değerlendirilip Yargıtay tarafından bozulma ihtimali yükselir. Hakim, takdir hakkını kullanırken, verdiği kararın genel adalet anlayışı ve yerleşik uygulama ile uyumlu olmasına özen göstermek zorundadır. Bu, keyfiliği önleyen ve adalete olan güveni artıran önemli bir denetim mekanizmasıdır. (Bkz: Y12CD-K.2022/6154)