CMK m. 217/1 'Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir' hükmü ile Yargıtay'ın UYAP üzerinden bir sanığın ölüm kaydına ulaşıp buna dayanarak hükmü bozması arasındaki potansiyel çelişkiyi, YCGK 2012/132 kararındaki karşı oy görüşleri temelinde analiz ediniz.

CMK m. 217/1, ceza yargılamasının temel ilkelerinden olan 'doğrudan doğruyalık (vasıtasızlık)' ve 'çelişmeli yargılama (tartışmalılık)' ilkelerini somutlaştırır. Bu ilkelere göre mahkeme, kararını sadece duruşmada tarafların (savcı, sanık, müdafii, katılan) önünde ortaya konmuş, tartışılmış ve değerlendirilmiş delillere dayandırabilir. YCGK 2012/132 kararındaki karşı oy görüşleri, Yargıtay'ın UYAP'tan aldığı ölüm kaydını bu ilkenin ihlali olarak görmektedir. Potansiyel çelişki şuradadır: 1. **Delilin Duruşmaya Getirilmemesi:** Ölüm kaydı, ilk derece mahkemesi veya istinaf aşamasındaki duruşmalara getirilmiş bir delil değildir. Yargıtay, temyiz incelemesi sırasında dosyaya yeni bir delil dahil etmiştir. 2. **Delilin Tartışılmaması:** Tarafların bu yeni delil (ölüm kaydı) hakkında beyanda bulunma, doğruluğunu veya yanlışlığını tartışma imkanı olmamıştır. Yargıtay, delili tek taraflı olarak dosyaya eklemiş ve hukuki sonuç bağlamıştır. Karşı oya göre Yargıtay, bir denetim mercii olup delil toplama makamı değildir. Bu şekilde dosyaya yeni bir delil ekleyerek karar vermesi, CMK m. 217'nin ruhuna ve lafzına aykırıdır. Çoğunluk görüşü ise, adaletin bir an önce tecellisi ve infazı mümkün olmayan bir kararın hukuki varlığını sürdürmesini engellemek gibi pratik ve maddi gerçeğe ulaşma amaçlarını ön planda tutarak bu usulü benimsemiştir. Ancak bu durum, ceza muhakemesinin temel ilkeleri ile pratik ihtiyaçlar arasındaki gerilimi ortaya koyan önemli bir örnektir.