Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin 2015/20060 E., 2017/3985 K. sayılı kararında, 6552 sayılı Kanun ile 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'na eklenen 'dava açılmadan önce Sosyal Güvenlik Kurumuna müracaat edilmesi zorunluluğu' hangi nitelikte bir şart olarak kabul edilmiş ve mahkemenin bu şartın eksikliği durumunda HMK m. 115/2 uyarınca nasıl bir yol izlemesi gerektiği belirtilmiştir?

Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin 2015/20060 E., 2017/3985 K. sayılı kararında, 6552 sayılı Kanun'un 64. maddesi ile 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7. maddesine eklenen fıkra ile getirilen, 'dava açılmadan önce Sosyal Güvenlik Kurumuna müracaat edilmesi zorunluluğu' bir **dava şartı** olarak kabul edilmiştir. Kararda, bu zorunluluğun, taleplerin Kurumca reddedilmesi veya reddedilmiş sayılması şartına bağlı olduğu vurgulanmıştır. Mahkemenin bu dava şartının eksikliği durumunda izlemesi gereken yol ise HMK m. 115/2'ye göre belirlenmiştir: Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı (yani Kurum'a başvuru ve ret iradesinin belgelenmesi) giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder. Eğer Kurum'a müracaat ve ret işlemi bu süre içinde tamamlanırsa, mahkeme davanın esasına girerek karar verir. Bu durum, İYUK m. 10'daki zımni ret mekanizmasına benzer bir ön idari başvuru zorunluluğunun iş hukukuna yansımasıdır.