Motorin ihracatında KDV istisnasına ilişkin davalarda Danıştay ve Anayasa Mahkemesi'nin 'kanunilik' ilkesine yaklaşımları arasındaki temel fark nedir? 3065 sayılı KDV Kanunu m.14/4'ün Maliye Bakanlığı'na 'usul ve esasları belirleme yetkisi' vermesi, Danıştay kararlarında nasıl yorumlanmıştır?

İki yüksek mahkeme arasındaki temel fark, idareye tanınan yetkinin sınırlarının yorumlanmasında ortaya çıkmaktadır. Danıştay 4. Dairesi (2016/6568 E. sayılı kararda görüldüğü gibi), 3065 sayılı Kanun m. 14/4'ün Maliye Bakanlığı'na verdiği 'usul ve esasları belirleme' yetkisini geniş yorumlamaktadır. Danıştay'a göre, Bakanlığın bu yetkiye dayanarak 'standart yakıt deposu' tanımı için başka bir tebliğe (ÖTV Genel Tebliği) ve o tebliğde de Bakanlar Kurulu Kararı'na atıf yapması yasaya uygundur. Danıştay, bu durumu kanunun verdiği yetkinin kullanımı olarak görmekte ve kanunilik ilkesine bir aykırılık tespit etmemektedir. Anayasa Mahkemesi ise (Bilnam A.Ş. kararı), 'usul ve esasları belirleme' yetkisinin, verginin veya istisnanın temel unsurlarını (matrah, miktar gibi) belirleme yetkisini içermediğini vurgulamaktadır. AYM'ye göre, bu tür temel unsurlar kanunun kendisinde düzenlenmelidir; idarenin yetkisi ancak bu kanuni çerçevenin uygulanmasına ilişkin detayları düzenlemekle sınırlıdır. Dolayısıyla AYM, 'kanunilik' ilkesini daha dar ve katı yorumlayarak, temel unsurların idari düzenlemelere bırakılmasını Anayasa'ya aykırı bulmaktadır.