Anayasa m. 73/3'te yer alan 'verginin kanuniliği' ilkesi, vergiye ilişkin hangi unsurların kanunla düzenlenmesini zorunlu kılar? Bir vergi istisnasının temel unsurlarından olan 'standart yakıt deposu' miktarının kanunda tanımlanmayıp, idarenin genel tebliğleri ile belirlenmesi bu ilkeye uygun mudur? Anayasa Mahkemesi'nin Bilnam A.Ş. başvurusundaki (B. No:2016/3675) yaklaşımını açıklayınız.

'Verginin kanuniliği' ilkesi (Anayasa m. 73/3), verginin yükümlüsü, konusu, matrahı, oranı, tarh, tahakkuk ve tahsil usulleri, yaptırımları ve zamanaşımı gibi temel unsurlarının kanunla belirlenmesini zorunlu kılar. Bu ilke, yürütme ve idarenin keyfi vergilendirme yapmasını önleyerek hukuki güvenlik ve öngörülebilirliği sağlar. Anayasa Mahkemesi, Bilnam A.Ş. kararında, 3065 sayılı KDV Kanunu'nda yer alan motorin ihracatına ilişkin istisnanın sınırını belirleyen 'standart yakıt deposu' kavramının ve miktarının kanunda tanımlanmadığını, bu belirsizliğin idare tarafından genel tebliğlerle giderilmesinin 'verginin kanuniliği' ilkesine aykırı olduğuna hükmetmiştir. AYM'ye göre, idareye tanınan düzenleme yetkisi, kanunda çerçevesi çizilmiş, alt ve üst sınırları belirtilmiş alanlarda olabilir. Ancak kanunda hiç belirtilmeyen bir istisnanın kapsamını ve miktarını idarenin belirlemesi, yasama yetkisinin devri anlamına gelir ve Anayasa m. 73/3'ü ihlal eder. Dolayısıyla, bu tür temel bir unsurun tebliğ ile düzenlenmesi 'verginin kanuniliği' ilkesine aykırıdır.