Bir ceza davasında mahkeme, sanık lehine tanıklık yapan kişilerin ifadelerine itibar etmeyerek mahkumiyet kararı vermiştir. Kararın gerekçesinde, lehe tanıkların beyanlarına neden itibar edilmediğine dair hiçbir açıklama bulunmamaktadır. Bu durum temyiz incelemesinde nasıl değerlendirilir?

Bu durum, Yargıtay tarafından 'gerekçesiz hüküm' olarak kabul edilir ve bozma nedenidir. CMK m. 230, hükmün gerekçesinde delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi ve bu kapsamda ulaşılan kanaatin açıklanması gerektiğini amirdir. Mahkeme, delilleri serbestçe takdir etme yetkisine sahip olsa da, bu takdirini keyfi olarak kullanamaz. Özellikle sanık lehine olan delilleri (tanık beyanları gibi) neden reddettiğini, bu beyanları neden inandırıcı bulmadığını makul ve mantıksal bir gerekçeyle açıklamak zorundadır. Bu açıklamanın yapılmaması, kararın denetlenebilirliğini ortadan kaldırır ve adil yargılanma hakkını ihlal eder. Dolayısıyla, bu tür bir hüküm Yargıtay tarafından bozulur.