5237 sayılı TCK'nın 158/1. fıkrasının ikinci cümlesinde, bazı bentler için ceza alt sınırının 4 yıla çıkarılması ve adli para cezasının elde edilen menfaatin iki katından az olamayacağının belirtilmesi, kanun koyucunun bu suç tiplerine atfettiği özel haksızlık içeriği hakkında ne gibi bir yorum yapmamızı sağlar?

Kanun koyucunun bu özel ağırlaştırma hükmünü getirmesi, fıkrada sayılan (e) dini inanç ve duyguların istismarı, (f) bilişim sistemleri, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması, (j) banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak, (k) sigorta bedelini almak ve (l) kişinin algılama yeteneğinin zayıflığından yararlanmak suretiyle işlenen dolandırıcılık fiillerini, diğer nitelikli hallere göre daha tehlikeli ve toplum nezdinde daha büyük bir haksızlık içeriğine sahip gördüğünü ortaya koymaktadır. Bu suçların ortak özelliği, mağdurun aldatılmasının daha kolay olduğu, failin özel bir güven ilişkisini veya teknolojik imkanları kötüye kullandığı veya kamusal/kurumsal yapıların işleyişini hedef aldığı durumlardır. Bu ağırlaştırma, bu fiillerin önlenmesine yönelik özel bir caydırıcılık amacı taşıdığını ve suçla korunan hukuki değerin daha yoğun bir şekilde ihlal edildiğini kanun koyucunun kabul ettiğini gösterir.