5271 sayılı CMK'nın 257. maddesi, müsadere yargılamasında 'duruşma' yapılmasını zorunlu kılarken, aynı kanunun 259. maddesi bazı hallerde 'duruşma yapılmaksızın' karar verilebileceğini belirtmektedir. Bu iki madde arasındaki ayrım nedir?

Bu iki madde farklı durumları düzenler. CMK m.257, genel kuralı belirler: Bir suçun işlenmesinde kullanılan veya suçtan elde edilen eşyanın müsaderesine ilişkin kararlar duruşmalı olarak verilir. Bu, özellikle sanığın ve eşya üzerinde hak sahibi olan üçüncü kişilerin savunma hakkını kullanabilmesi için esastır. CMK m.259 ise bir istisnadır. Bu madde, 'kanunların veya kesinleşmiş bir mahkeme kararının müsadere veya imha edilmesini veya kullanımdan kaldırılmasını gerektirdiği' eşyalar için duruşma yapılmaksızın karar verilebileceğini düzenler. Bu, eşyanın niteliği gereği (örneğin, bizatihi bulundurulması suç olan uyuşturucu madde, sahte para, yasaklanmış yayınlar) her halükarda müsadere edilmesi gereken durumlar için getirilmiş pratik bir yoldur. Yani, m.257 takdire bağlı müsadereyi, m.259 ise zorunlu müsaderenin bazı hallerini düzenler.