Ceza muhakemesinde hukuka aykırı delillerin değerlendirilmesi konusunda 'nispi delil değerlendirme yasağı' teorisi neyi savunur ve Yargıtay'ın hangi tür kararları bu teoriye örnek olarak gösterilebilir?

'Nispi delil değerlendirme yasağı' teorisi, her usul ihlalinin delili otomatik olarak hukuka aykırı kılmayacağını savunur. Bu görüşe göre, bir usul kuralına aykırılığın delili geçersiz kılması için, bu aykırılığın sanığın temel bir hakkını (savunma hakkı, adil yargılanma hakkı vb.) ihlal etmesi gerekir. Eğer ihlal, sadece 'şekli' bir nitelikteyse ve sanığın temel haklarına bir zarar vermemişse, bu yolla elde edilen delil kullanılabilmelidir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.03.2012 tarihli kararı bu teoriye bir örnektir. Kararda, arama sırasında iki komşunun bulundurulmamasının (CMK m.119/4 ihlali), sanığın bir hakkını ihlal etmeyen 'şekli bir aykırılık' olduğu ve bu nedenle elde edilen delilin hukuka aykırı sayılamayacağı belirtilmiştir. Bu, hukuka aykırılığın derecelendirilerek sonuca bağlandığı bir yaklaşımdır.