5237 sayılı TCK'nın 220. maddesinin 6. fıkrasının AYM tarafından iptal edilmesi, 'kanunilik' ilkesinin sadece yasa koyucuyu değil, aynı zamanda yargı organlarını da bağladığını nasıl göstermektedir?

Bu iptal kararı, kanunilik ilkesinin çift yönlü bağlayıcılığını göstermektedir. 1) Yasa Koyucu Yönü: AYM, TCK m. 220/6'nın lafzının 'belirsiz' ve 'öngörülemez' olduğunu tespit ederek, yasa koyucunun Anayasa'ya uygun, açık ve net kanun yapma yükümlülüğünü ihlal ettiğine işaret etmiştir. Bu, ilkenin yasa koyucuyu bağlayan yönüdür. 2) Yargı Organları Yönü: AYM, iptal gerekçesinde, bu belirsizliğin 'yargı kararları ile de giderilmediğini', aksine yargı makamlarınca 'her somut olayın özelliklerine göre farklı yorumlandığını' özellikle vurgulamıştır. Bu tespit, kanun metni açık olsa bile, yargı organlarının tutarlı ve öngörülebilir bir içtihat geliştirememesinin de kanunilik ilkesini ihlal edebileceğini göstermektedir. Dolayısıyla, hem kanunun metni hem de onun yargısal yorumu ve uygulaması, kanunilik denetiminin bir parçasıdır. İptal kararı, yargının da kanunları keyfiliğe yol açmayacak şekilde yorumlama ve uygulama yükümlülüğü altında olduğunu ortaya koymuştur.