Ceza hukukunda 'ek savunma hakkı' nedir ve bu hakkın temelini oluşturan ceza muhakemesi ilkeleri nelerdir?

Ek savunma hakkı, CMK m. 226'da düzenlenen ve sanığa, hakkında iddianamede belirtilen suçlamanın hukuki niteliğinin (suç vasfının) değişmesi veya aleyhine daha ağır bir ceza ya da ek bir güvenlik tedbiri uygulanması ihtimali ortaya çıktığında tanınan bir haktır. Bu hakkın temelinde 'isnadın bildirilmesi', 'davasız yargılama olmaz (yargılamanın sınırlılığı)' ve 'silahların eşitliği' gibi ceza muhakemesinin temel ilkeleri yatar. 'İsnadın bildirilmesi' ilkesi gereği sanık, ne ile suçlandığını açıkça bilmeli ve savunmasını buna göre hazırlamalıdır. Yargılama sırasında suç vasfı değiştiğinde, sanık yeni isnada karşı savunma yapma imkanına sahip olmalıdır. 'Davasız yargılama olmaz' ilkesi, mahkemenin iddianamedeki fiil ile bağlı olduğunu ifade ederken, ek savunma hakkı bu ilkenin bir istisnası değil, tamamlayıcısıdır; mahkemenin fiili değiştirmeden hukuki nitelemeyi değiştirmesine olanak tanır. Bu hak, sanığın değişen duruma göre yeni deliller sunmasını ve savunmasını yeniden şekillendirmesini sağlayarak adil yargılanma hakkını güvence altına alır.