Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2018/672 K. sayılı kararında, velayetin değiştirilmesi davasında mahkemenin, davacının tanıklarını dinlememesine gerekçe olarak 'uzman raporu alınmış olması ve tanıkla ispat edilmek istenen hususların bu raporda zaten irdelenmiş olması'nı göstermesi neden hukuka aykırı bulunmuştur?

Bu gerekçenin hukuka aykırı bulunmasının temel sebebi, delillerin değerlendirilmesinde ve ispat vasıtalarının niteliğindeki farktır. Uzman raporu (pedagog, psikolog, sosyal çalışmacı), çocuğun psikolojik durumu, taraflarla ilişkisi ve beyanı gibi konularda teknik bir görüş ve değerlendirme sunan bir 'takdiri delil'dir. Tanık beyanları ise, tarafların yaşam tarzı, çocuğa karşı davranışları, iddiaya konu olan somut olaylar (örn: evdeki kavgalar, ihmaller) hakkında doğrudan görgüye dayalı bilgiler içeren farklı bir delil türüdür. Biri diğerinin yerine geçmez. Uzman, raporunu hazırlarken tanıkların anlatacağı somut olayları bizzat gözlemlemiş değildir; sadece tarafların ve çocuğun beyanlarına, dosyadaki bilgilere dayanır. Davacının tanıkları, uzmanın değerlendirmesine temel teşkil edecek veya rapordaki tespitleri çürütecek yeni ve somut vakıalar anlatabilirler. Mahkeme, bir delili (uzman raporu) diğer bir delilin (tanık beyanı) yerine ikame ederek, tarafın 'ispat hakkı'nı ve 'hukuki dinlenilme hakkı'nı (HMK m. 27) kısıtlayamaz. Tüm deliller toplanmalı ve birlikte değerlendirilmelidir.