Tüketici kredisi kullanan bir davacının, bankanın kendisinden haksız yere masraf kestiğini iddia ettiği bir davada, mahkemenin bankanın sunduğu belgelerle yetinmeyip, HMK m. 220'ye göre ek belgeleri istemesi neden önemlidir? Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 2017/4733 E. sayılı kararı bu konuda neyi vurgulamaktadır?

Bu durum, davanın esasına ilişkin maddi gerçeğin tam olarak ortaya çıkarılması için önemlidir. Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin kararında, mahkemenin sadece davalının sunduğu eksik belgelerle ve davacının soyut beyanıyla karar veremeyeceği vurgulanmıştır. Bankalar, kredi ilişkisine dair tüm belgeleri (sözleşme, ödeme planı, masraf dekontları vb.) elinde bulunduran taraftır. Davacının iddiasının doğruluğunu tespit etmek için bu belgelerin tamamının incelenmesi zorunludur. Mahkeme, bu belgelerin ibrazını HMK m. 219 uyarınca istemelidir. Banka bu belgeleri sunmaktan kaçınırsa, HMK m. 220'deki usul (kesin süre verme, ibraz etmemenin sonuçlarını ihtar etme) işletilmelidir. Bankanın belgeleri sunmaması halinde, mahkeme 'duruma göre' davacının beyanını kabul edebilir. Bu süreç işletilmeden, eksik inceleme ile karar verilmesi bozma nedenidir.