Bir hukuki işlemin HMK m. 200 kapsamında senetle ispat zorunluluğuna tabi olup olmadığını belirlerken hangi andaki miktar veya değer esas alınır? Borcun daha sonra bu sınırdan aşağı düşmesi ispat kuralını etkiler mi?

HMK m. 200/1'e göre, bir hukuki işlemin senetle ispat zorunluluğuna tabi olup olmadığını belirlerken, işlemin 'yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri' esas alınır. Yani, sözleşmenin kurulduğu, borcun doğduğu andaki değeri önemlidir. Maddenin ikinci cümlesinde bu durum açıkça pekiştirilmiştir: 'Bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri ödeme veya borçtan kurtarma gibi bir nedenle ikibinbeşyüz Türk Lirasından aşağı düşse bile senetsiz ispat olunamaz.' Örneğin, 10.000 TL'lik bir borç ilişkisi kurulmuşsa, bu ilişki senetle ispat edilmelidir. Borçlunun 8.000 TL'sini ödeyip geriye 2.000 TL borcu kalması, kalan borcun ispatının tanıkla yapılabileceği anlamına gelmez. Hukuki işlemin aslı, baştan itibaren senetle ispat kuralına tabi olduğundan, bu niteliğini sonuna kadar korur.